همیشه حیواناتی به یک جفت گیری موفق و انتقال ژن هایشان و بقاء گونه ی خود نائل می شوند، که قوی تر و برترند. و از یک حیوان یا پرنده ی مادر هم، توله ها و یا جوجه هایی زنده و سرزنده می مانند که سریع تر و سرتراند. آنها سهمیه ی غذایی برادر و خواهرهایشان را با کمال بی پروایی تناول می کنند و خود را در بهترین و امن ترین قسمت بدن مادر جا می دهند و در نهایت، ضعیف کشی می کنند و حیوان مادر در این بین، هیچ دخالتی نمی کند. و در این روند طبیعت وحشی دستی نمی برد. هیچکدام از عناصر هم نوع موجود در گونه ی آن جوجه ی بخت برگشته، به ضعف او و رنج او اهمیتی نمی دهند و نیازی هم به حمایت ا

سندرم مغز بی قرار چیزهایی هست که جای خالی آنها درون جمجمه ی غمگینم را نمی توان با هیچ چیز دیگری، برای همیشه، پوشاند. نمی دانم ایراد کار از کجاست. لابد برای بعضی چیزها، هیچ جایگزین هم قیاسی وجود ندارد و یا اگرهم جایگشتی هست، در دسترس من نیست. شاید هم انتخاب ها، شایسته و مناسب نیستند. به هر حال هر چه کردم، تا آن روزنه ی عمیق دردناک مغز بی قرارم را اصلا احساس نکنم، نشد. تمام پیچ و خم ها در مقابل این حجم بزرگ خالی، به بن بست رسیدند. و حالا این آخر آخرین راه من است. کاش از این سوراخ نوری بتابد! شاید نور درمانگر باشد. شاید نور همان جانشین مطلوب تمام روزنه های ذهن